سابقه و هدف: تجربیات انجام شده بر روی دوک عضلانی Muscle Spindle (MS) موجود در عضله سولئوس در موشهای بیهوش شده نشان داده است که، بعد از تحت تاثیر قرار دادن این عضله با محرک کشش آهسته Slow Stretch (SS) مکانیکی، MS موجود در این عضله در یک وضعیت سکون slack باقی مانده است و یا به عبارتی MS فاقد فعالیت بوده است. این حالت سکون یعنی عدم فعالیت الکترومکانیکی MS را هم چنین در MS ایزوله مشاهده نمودند و این حالت در شرایطی اتفاق افتاد که همواره دوک عضلانی تحت تاثیر حداقل تحریک فیبرهای حرکتی گاما (g) قرار داشت.با استفاده از محرک ارتعاش (Vibration) پاسیو بر روی دوک عضلانی عضله سولیوس این حالت سکون باز هم مشاهده شد. البته در این تجربه، قبل از این که دوک عضلانی را تحت تاثیر این محرک قرار دهند، ابتدا آن را به وسیله فیبرعصبی gs فعال شده تحریک نموده و عملکرد واضحی در دوک عضلانی مشاهده گردید. اما بر خلاف تاثیر مثبت فیبر عصبی gs بر روی MS، فیبر عصبی gd قادر به ایجاد فعالیتی در دوک عضلانی نبوده است.دوک عضلانی در وضعیت سکون هم، همواره دارای تخلیه زمینه ای Resting Discharge (RD) قابل قبولی بوده است به طوری که، هنگام تحت تاثیر قرار دادن MS با محرک SS و بخصوص با تحریک فیبر عصبی gs، RD هم چنان وجود داشته است. ولی تحریک gd اثر قابل ملاحظه یی بر روی MS-RD نداشت.بنابراین تغییر در فعالیت MS می تواند ناشی از تحت تاثیر قرار گرفتن تغییراتی در طول عضله اسکلتی باشد. پاسخ MS در این روند وابسته به فعالیت فیبر عصبی gs بوده است. ضمنا، تحریک فیبر عصبی gs که خود به دنبال فعال شدن فیبر حسی فیبر زنجیره ای (chain fiber) موجود در MS حاصل گردیده است. بنظر می رسد که در این حلقه عصبی- عضلانی برای فعالیت فیبر کیسه ای (bag fiber) جایگاهی وجود ندارد.

یکی از مهمترین کاربردهای بیوالکترونیک بهبود سلامت و افزایش طول عمر افراد از طریق دستگاه های قابل جای گذاری در بدن است. این نوع تجهیزات روز به روز اهمیت و کاربرد بیشتری پیدا می کنند. برای بهبود عملکرد این تجهیزات و افزایش طول عمرشان در داخل بدن، باید منبع انرژی پایداری داشته باشند. باتری ها هرچند قابلیت ذخیره کردن انرژی را دارند، اما با گذر زمان نیاز به تعویض دارند که باعث تحمیل جراحی مجدد و هزینه اضافی به بیمار می شود. تلاش های زیادی برای تامین این انرژی مورد نیاز از داخل بدن صورت گرفته است. در این مقاله روش جدیدی برای برداشت انرژی از حرکت انقباضی عضله دیافراگم ارائه شده است. در این روش از یک ساختار مکانیکی استفاده شده که انرژی حاصل از حرکت دیافراگم را از طریق فنر سیلیکونی به لایه پیزوالکتریک منتقل می کند. لایه پیزوالکتریک انرژی را به صورت الکتریکی در خود ذخیره می کند.

1این پژوهش سعی دارد تا با مطالعه و بررسی یک ساختمان مسکونی نمونه در شهر شیراز و مصالح متداول به کار رفته در آن، تاثیر روش های غیر فعال در زمینه ذخیره سازی انرژی و همچنین تولید انرژی با استفاده از انرژی های تجدید پذیر را مورد مطالعه قرار دهد. یک روش برای به حداقل رساندن مصرف انرژی در ساختمان های مسکونی و اداری، بهره ­گیری از ساختمان­های انرژی صفر است. این ساختمان­ ها، یک راه حل فنی ممکن برای مصرف کمتر انرژی را از طریق ترکیب راهکارهای صرفه جویی انرژی و بهره گرفتن از فن آوری انرژی های تجدیدپذیر فراهم می آورند. در این تحقیق برای دستیآبی به بهینه­ ترین شرایط مصرف انرژی در شرایط اقلیمی شیراز، هر کدام از عناصر بنای مسکونی بهینه سازی شده اند. نتایج شبیه سازی نشان می دهد که می توان با استفاده از مصالح و طراحی های غیر فعال ساختمان از جمله شیشه های دو جداره و عایق کاری دیوارها، میزان مصرف انرژی ساختمان را کاهش داد. همچنین با بهره گیری از انرژی خورشیدی و شبیه سازی با استفاده از نرم افزار PVsyst می توان از تامین انرژی مورد نیاز ساختمان اطمینان حاصل کرد.

اهداف: بررسی اثربخشی ترکیب درمان شاک ویو رادیال و تکنیک انرژی عضلانی بر درد، دامنه حرکتی، و عملکرد گردن در افراد با نقاط ماشه ای فعال عضله تراپزیوس فوقانی. روش بررسی: 54 شرکت کننده با نقاط ماشه ای فعال عضله تراپزیوس فوقانی شرکت کردند و به صورت تصادفی به 3 گروه تقسیم شدند. گروه A (18 نفر) فقط تکنیک انرژی عضلانی دریافت کردند، گروه B (18 نفر) فقط شاک ویو رادیال دریافت کردند و گروه C (18 نفر) هم تکنیک انرژی عضلانی و هم شاک ویو رادیال دریافت کردند. مقیاس دیداری درد، آستانه درد فشاری، پرسش نامه شاخص ناتوانی گردن و دامنه حرکتی فعال خم شدن طرفی به سمت مقابل قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شد. شرکت کنندگان برای 3 جلسه در بازه زمانی یک هفته ای با حداقل 2 روز استراحت بین هر جلسه، درمان شدند. یافته ها: هر سه گروه مداخله، کاهش درد (سطح معنی داری > 0/001)، افزایش آستانه درد فشاری (سطح معنی داری <0/001)، خم شدن طرفی به سمت مقابل (سطح معنی داری <0/001)، و همچنین بهبودی عملکرد گردن (سطح معنی داری <0/001)، را نشان دادند. گروه ترکیبی بهبودی آشکارتر نسبت به 2 گروه دیگر در آستانه درد فشاری داشت (سطح معنی داری <0/001). هیچ تفاوتی بین 3 گروه به لحاظ مقیاس دیداری درد، شاخص ناتوانی گردن، و خم شدن طرفی گردن وجود نداشت (سطح معنی داری <0/05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیان کرد که هر 3 مداخله استفاده شده در درمان نقاط ماشه ای تراپزیوس فوقانی موثر بودند، اگرچه گروه ترکیبی تفاوت چشمگیری در رابطه با آستانه درد فشاری نشان داد. بنابراین، این مطالعه نتیجه گرفت که درمان ترکیبی نسبت به تکنیک انرژی عضلانی به تنهایی و درمان شاک ویو رادیال به تنهایی در بهبود آستایه درد فشاری در افراد با نقاط ماشه ای تراپزیوس فوقانی ارجح است.